| تبليغات | X |
 التماست نمي كنم
هرگز گمان نكن كه اين واژه را در وادي آوازهاي من خواهي شنيد تنها مي نويسم بيا بيا و لحظه يي كنار فانوس نفس هاي من آرام بگير نگاه كن ساعت از سكوت ترانه هم گذشته است اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود ساعتي پيش اين انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب هاي تو مي سپردم حال هم به چراغ همين كوچه ي كوتاه مان قسم بارش قطره يي از ابر باراني نگاهم كافي ست تا از تنگه ي تولد ترانه طلوع كني اما تو را به جان نفس هاي نرم كبوتران هره نشين بيا و امشب را بي واسطه ي سكسكه هاي گريه كنارم باش مگر چه مي شود يكبار بي پوشش پرده ي باران تماشايت كنم ؟ ها ؟ چه مي شود ؟ 
Powered By BLOGFA حرف های ما هنوز ناتمام... تا نگاه می کنی: وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی! پیش از آنکه باخبر شوی لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود آی... ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان چقدر زود دیر می شود |
شاید هنوز خیلی زود که باز آپ کنم وبلاگ را اما بعد از مدتها سری زدم گفتم عرض ادب کنم. من هنوز یه شکل واقعی خودم در نیومدم. هنوز میخندم دهنم کجه و پلکم به راحتی بسته نمیشه. با اینکه درمان من از نظر شوک الکتریکی تقریبا تمام شده ولی گویا قراره این وضع برای یادآوری نتیجه روزها اندوه با من همیشه باشه. تا روز سلامت کامل خدانگهدار نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387 توسط دریاماهی |