رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی

رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود

ترانه و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من

تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی

تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری

و افسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی

افسوس رفتی ... ساده ،

ساده مثل دلتنگی های من ...

و حتی ساده مثل سادگی هایم

من ماندم و یک عمر خاطره ...

و حتی باور نکردم این بریدن را

کاش کمی از آنچه که در باورم بودی ، در باورت خانه داشتم

کاش می فهمیدی صداقتی را که در حرفم بود

کاش می فهمیدی بی تو صدا تاب نمی آورد

و من هنوز در این خیالم که چرا به تو دل بستم و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی ؟

من هنوز از تمام رویا ها دلگیرم

واسه اینکه از تو دورم به تو مدیونم

واسه کشتن غرورم به تو مدیونم

تو که حرمتو شکستی

پای عهدت ننشستی

گرچه بازم تو نیازم

لحظه هام بد می بازم

واسه اینکه شاد نیستم به تو مدیونم

اینکه از غم می نویسم به تو مدیونم

اینکه بی جونم و سردم

اینکه بی روحم و زرد

پی آرامشی که بردی

و من پیش می گردم

به تو مدیونم

به تو مدیونم

غرورمو شکستی عین شیشه

به تو مدیونم

که کشتی دلمو واسه همیشه

به تو مدیونم

منو دادی به بی بها بهانه

به تو مدیونم

واسه بغض عمیق این ترانه

به تو مدیونم

شکستی حرمتو شب و من و ماه

به تو مدیونم

کم آوردی و رفتی اول راه

به تو مدیونم عزیز

واسه این حال مریضم

اگه مثل برج سنگی

جلوی چشات میریزم

به تو مدیونم

به تو مدیونم

غررمو شکستی عین شیشه

به تو مدیونم

که کشتی دلمو واسه همیشه

به تو مدیونم

منو دادی به بی بهاء بهانه

به تو مدیونم

و دین مو ادا می کنم حتما

نشونت مدیم چه رنجی داره هر چی کردی بامن

واسه اینکه تو خجالت محبتات نمونم

جونمو میدم و می بینی پای حرفمم می مونم