| تبليغات | X |
 التماست نمي كنم
هرگز گمان نكن كه اين واژه را در وادي آوازهاي من خواهي شنيد تنها مي نويسم بيا بيا و لحظه يي كنار فانوس نفس هاي من آرام بگير نگاه كن ساعت از سكوت ترانه هم گذشته است اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود ساعتي پيش اين انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب هاي تو مي سپردم حال هم به چراغ همين كوچه ي كوتاه مان قسم بارش قطره يي از ابر باراني نگاهم كافي ست تا از تنگه ي تولد ترانه طلوع كني اما تو را به جان نفس هاي نرم كبوتران هره نشين بيا و امشب را بي واسطه ي سكسكه هاي گريه كنارم باش مگر چه مي شود يكبار بي پوشش پرده ي باران تماشايت كنم ؟ ها ؟ چه مي شود ؟ 
Powered By BLOGFA حرف های ما هنوز ناتمام... تا نگاه می کنی: وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی! پیش از آنکه باخبر شوی لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود آی... ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان چقدر زود دیر می شود |
واسه اینکه از تو دورم به تو مدیونم واسه کشتن غرورم به تو مدیونم تو که حرمتو شکستی پای عهدت ننشستی گرچه بازم تو نیازم لحظه هام بد می بازم واسه اینکه شاد نیستم به تو مدیونم اینکه از غم می نویسم به تو مدیونم اینکه بی جونم و سردم اینکه بی روحم و زرد پی آرامشی که بردی و من پیش می گردم به تو مدیونم به تو مدیونم غرورمو شکستی عین شیشه به تو مدیونم که کشتی دلمو واسه همیشه به تو مدیونم منو دادی به بی بها بهانه به تو مدیونم واسه بغض عمیق این ترانه به تو مدیونم شکستی حرمتو شب و من و ماه به تو مدیونم کم آوردی و رفتی اول راه به تو مدیونم عزیز واسه این حال مریضم اگه مثل برج سنگی جلوی چشات میریزم به تو مدیونم به تو مدیونم غررمو شکستی عین شیشه به تو مدیونم که کشتی دلمو واسه همیشه به تو مدیونم منو دادی به بی بهاء بهانه به تو مدیونم و دین مو ادا می کنم حتما نشونت مدیم چه رنجی داره هر چی کردی بامن واسه اینکه تو خجالت محبتات نمونم جونمو میدم و می بینی پای حرفمم می مونم
نوشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388 توسط دریاماهی |